Eliza's diariES

Όλοι έχουμε προσέξει εκείνο το 2χρονο που χτυπιέται στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ. Ή εκείνο το μωρό που κλαίει ασταμάτητα μέσα στο αεροπλάνο. Είναι και εκείνο το 3χρονο παιδάκι στο εστιατόριο που φωνάζει με όλη του τη δύναμη “ΌΧΙΙΙΙ” και κοπανάει με μανία τα μαχαιροπίρουνα. Αν έχεις υπάρξει θεατής παρόμοιων γεγονότων, τότε σίγουρα θα έχεις παρατηρήσει και αυτούς που κοιτάνε με αποδοκιμασία το 2χρονο και τους γονείς του, αυτούς που ενοχλημένοι ξεφυσάνε στο αεροπλάνο και αυτούς που συνοδεύουν κάθε μπουκιά με ένα ‘τς τς τς’ κοιτάζοντας στραβά το 3χρονο. Ξέρεις κάτι; Δεν φταίει το παιδί. Ούτε οι γονείς του. Φταίνε αυτοί που ενοχλούνται. Γιατί πιστεύεις ότι είναι νορμάλ ένα μωρό να είναι ήσυχο στο αεροπλάνο; Που είναι κλεισμένο παρά τη θέλησή του σε έναν κλειστό χώρο, με τα αυτιά του να βουλώνουν, με τον μονότονο ήχο του αεροπλάνου να βουίζει μέσα στο κεφαλάκι του; Να μην μπορεί να μιλήσει και ο μόνος τρόπος να εκφραστεί είναι να κλάψει;! Να κλάψει! Και πάμε στα 2χρον...

Μετά από δίμηνη απουσία από το Blog g άκι μου το αγαπημένο, θα σας γράψω τους λόγους που με κράτησαν μακριά από την οθόνη του λάπτοπ μου. Εξαιτίας κάποιων καταστάσεων που συνέβαιναν τελευταία στη ζωή μου, αποφάσισα να αποτοξινωθώ. Και δεν αναφέρομαι στην αποτοξίνωση που σου έρχεται αμέσως στο μυαλό, αλλά στην διαδικασία αποβολής κάθε μιζέριας, στενοχώριας, αρνητισμού και κακής ενέργειας από τον οργανισμό μου. Αυτούς τους δύο μήνες, λοιπόν, κατάφερα να αλλάξω την καθημερινότητά μου με σκοπό την δική μου ευεξία και τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα. Έβαλα στόχο: 1. Να αγαπάω (λίγο πιο) πολύ τον εαυτό μου. Πιο συγκεκριμένα, ξεκίνησα να πίνω πιο πολύ νερό, να παίρνω τις βιταμίνες μου, να τρέφομαι λίιιγο πιο σωστά και γενικά να με προσέχω λίγο παραπάνω. Το σώμα μου ανήκει μόνο σε εμένα και αν δεν το καλομάθω εγώ, δεν θα το κάνει κανένας. Μέσα σε αυτό ζω, σκέφτομαι, δουλεύω και θέλω να το κρατάω στην καλύτερή του φυσική κατάσταση. 2. Να αποφεύγω τη συχνή επαφή...

Γιορτή της Μητέρας σήμερα, μια ημέρα αφιερωμένη στις καθημερινές ηρωίδες που αφιερώνουν τον χρόνο τους, την ενέργειά τους, την ζωή τους, πάντα και για πάντα στα παιδιά τους. Σήμερα θα τις πάρουμε λουλούδια, κάρτες, δώρα και θα τις πούμε πόσο τις αγαπάμε! Ας μην περιμένουμε όμως αυτή τη μοναδική μέρα του χρόνου να πούμε στις μητέρες μας πόσο τις αγαπάμε και τις ευγνωμονούμε. Γιατί εκείνες είναι εκεί για εμάς κάθε μέρα που περνάει, χωρίς να ζητάνε επιβραβεύσεις ή ανταλλάγματα. Μάνα είναι αυτή που μπορεί να είναι άρρωστη και αδύναμη, όμως δεν θα στο δείξει, παρά θα συνεχίσει να φροντίζει εσένα πρώτα και μετά τον εαυτό της. Που μπορεί να πεινάει και να θέλει να φάει λίγο ακόμη, όμως θα σου πει ότι χόρτασε και θα σου δώσει να φας και δεύτερο πιάτο. Που είναι κουρασμένη από το να φροντίζει να είναι το σπίτι καθαρό κάθε μέρα, και να ξενύχτησε πλάι σου όποτε έχεις πυρετό, όμως μόλις ξυπνήσεις θα είναι εκεί γεμάτη ενέργεια, έτοιμη να περάσει την μέρα μαζί σου. ...

Είναι δεδομένο πως κάθε μανούλα κάνει το καλύτερο για το παιδάκι της και κανένας δεν είναι ικανός να κρίνει τις προσπάθειες και τις αποφάσεις της κάθε μαμάς σχετικά με την ανατροφή του παιδιού της. Άλλη μαμά θηλάζει το μωρό της, άλλη του δίνει σκονόγαλο. Άλλη γυναίκα θέλει να γεννήσει φυσιολογικά, άλλη γυναίκα επιλέγει την καισαρική. Κάποιες οικογένειες επιλέγουν την συγκοίμηση και άλλες την εκπαίδευση ύπνου. Τόσες διαφορετικές επιλογές, και η κάθε οικογένεια ξέρει τι είναι καλύτερο γι’αυτήν. Μέσα από το blog μου θα παρουσιάσω μία μία τις επιλογές που κάναμε εμείς σαν οικογένεια στο μεγάλωμα του μικρού μας, με σκοπό να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να δώσω τροφή για σκέψη. Σε αυτό το άρθρο θα σας απαριθμήσω τους 5 βασικούς λόγους για τους οποίους αποφάσισα να θηλάσω. Λόγος #1: Γιατί έχω στήθος! Ναι, αυτή είναι η βασική λειτουργία του! Οι γυναίκες γεννήθηκαν με στήθος για να ταϊζουν τα βρέφη τους. Τις γνωστές καραμέλες “δεν έχω γάλα”, “έχω μικρό στήθος”, “το μωρό...

Σήμερα έχω γενέθλια. Κλείνω τα 26 μου χρόνια πάνω σε αυτή τη Γη, κι ας λέω ότι γίνομαι (και πάλι!) 16.🎈 Κάνοντας τον απολογισμό όλων αυτών των χρόνων που πέρασαν, θα απαριθμήσω τα 4 μεγαλύτερα ‘μαθήματα’ της 26ης ζωής μου. - Να προσέχω πρώτα τον εαυτό μου. Γ ιατί αν δεν το κάνω πρώτα εγώ, δεν θα το κάνει κανένας άλλος. Πρέπει να αγαπάω, να φροντίζω και να σέβομαι το εαυτό μου για να μπορώ μετέπειτα να φροντίσω και τους άλλους. -Να μην εμπιστεύομαι εύκολα τους ανθρώπους. Τ α λ άθη είναι για να μαθαίνουμε, λένε, κι εγώ έκανα αρκετά από αυτά. Έμαθα όμως να ‘φιλτράρω’ καλά τους ανθρώπους πριν τους ‘ανοιχτώ’. -Να απομακρύνω τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου. Π ολύ σημαντικό για την ψυχική μου ευημερία! Οι άνθρωποι αυτοί είναι παντού, κρυμμένοι σε μια γωνιά και περιμένουν την κάθε σου αποτυχία για να χαρούν. Είναι σαν τα βαμπίρ, τρέφονται με την δική σου στενοχώρια. Αυτούς λοιπόν τους ‘γλυκούληδες’ τους απομακρύνουμε εντελώς, κι αν αυτό δεν είναι ...

<<Να είστε πάντα ευγενικά παιδιά!>> Αυτό είναι το πρώτο και το σημαντικότερο πράγμα που μας έμαθαν οι γονείς μας. Δεν μας το επέβαλαν, αλλά μέσα από την δική τους συμπεριφορά, αναπόφευκτα, το πέρασαν και σε εμάς. Να μιλάς με σεβασμό στους μεγαλύτερους. Να βοηθάς, όταν μπορείς, όποιον το χρειάζεται. Να μην είσαι αγενής. Να μην είσαι αδιάφορος. Να χαμογελάς. Πόσα από αυτά κάνουμε στην καθημερινότητά μας; Γιατί να σου πω και κάτι; Εγώ θα πάω να πιω καφέ εκεί όπου θα με εξυπηρετήσουν χαμογελώντας και θα μου ευχηθούν να έχω μια καλή μέρα. Θα πάω να ψωνίσω στο μαγαζί όπου οι υπάλληλοι πραγματικά θα θέλουν να με βοηθήσουν. Θα πάω στον γιατρό που θα με υποδεχτεί με χαμόγελο και θα είναι επεξηγηματικός και υπομονετικός μαζί μου. Θα βγω με την παρέα που θα με κάνει να κλάψω από τα γέλια, που θα ακούσει σοβαρά τους προβληματισμούς μου και θα είναι εκεί για εμένα. Η αγένεια δεν βοήθησε ποτέ κανέναν. Αν βλέπεις τους γύρω σου να απομακρύνονται, τους...

<<Ηλίθια!>>, <<Δεν σου άξιζε να γίνεις μάνα!>>, <<Το ορφανό δεν το σκέφτηκες, παλιοεγωίστρια;>>… Αυτά είναι κάποια από τα σχόλια των “απ’έξω” στην είδηση πως (ακόμη μία) νέα μητέρα έβαλε τέλος στη ζωή της. Κάποιες παίρνουν την απόφαση να φύγουν προς το άγνωστο μόνες τους, κάποιες μαζί με τα μωρά τους. Και ο κόσμος εξαγριώνεται. Λογικό. Πόσοι όμως ξέρουν πραγματικά τι γίνεται στο μυαλό μιας νέας μητέρας που πάσχει από επιλόχεια κατάθλιψη; Θα σου πω εγώ… 1 στις 10 νέες μητέρες εμφανίζουν επιλόχεια κατάθλιψη. Το πιο σημαντικό σε μια περίπτωση τέτοιας κατάθλιψης είναι το περιβάλλον . Το περιβάλλον είναι αυτό που θα αναγνωρίσει τα σημάδια και θα δει πως κάτι δεν πάει καλά. Μια νέα μητέρα, λοιπόν, λίγο μετά την άφιξη του μωρού της στον κόσμο αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο με πριν. Προτεραιότητα πλέον είναι το μωρό και όχι ο εαυτός της. Αυτό είναι μεγάλο σοκ, να ξέρεις.. Για το λόγο αυτό, το περιβάλλον ...